yyy72

Ailemi her hafta sonu ziyaret etmek istemiyoruuuum

Gizem’den ben@hayatimicokseviyorum.com‘ a gelen soru ile hemen başlayalım:

Ben bir aylık evliyim. Kendi mutluluğunu yasamak yerine ailemi düşünüp duruyorum. Ailem her hafta sonu onlara gitmemizi istiyor gibi izlenim yaratıyor fakat esimde her hafta sonunu orda geçirmek istemiyor hakli olarak. Aslında bende istemiyorum ama içim huzursuz oluyor, suçluluk hissediyorum bu histen kurtulmak istiyorum. Her gün arıyorum bir gün aramasam suçluluk duyuyorum boyle olsun istemiyorum:((

Gizem öncelikle emin ol hiç yalnız değilsin, yaşadıkların özellikle Türk ailelerinde çok sık yaşanan bir durum 🙂

Diyelim ki bu hafta sonu ailen aradı ve sen ‘Biz bu hafta sonu müsait değiliz. Planlarımız var, başka bir hafta sonu buluşuruz’ dedin. Ne olur? 🙂

  • Ailen üzülür mü?
  • Ailenin yapacak başka bir şeyi yok, sizi mi bekliyor ‘ onlara yazık’ diye mi düşünürsün?
  • Duygu sömürüsü mü yaparlar?
  • Trip mi yaparlar?
  • Size finansal destek sağlamazlar mı?
  • Aileni düşünmek yerine kendi mutluluğunu düşünürsen ne olur? 🙂

Sana sanki ‘her gün ailen istediği için arıyormuşsun‘ gibi geliyor aslında ama anneni içinden gelmediği halde, ‘mecbur’ hissederek aradığında, diyelim ki annenin üzülmemesini sağlıyorsun. Ve anneni üzmediğini düşünmek sana iyi hissettiriyor. Yani bunu aslında kendin için yapıyorsun 🙂

Annen, baban dahil ne hissettiklerinden sorumlu değilsin. Evet, aramadığın için annen üzülebilir. Böyle bir senaryo ile barışman çok önemli. Aileni üzdüğünü düşündüğünde hissettiğin acı neyse, onların istediği gibi hareket etmenin sebebi, o acıyı yaşamamak. Ve o acıyı kendine daha olay olmadan olay olmuş gibi hayal edip yaşatabilir ve kendine bu acıyla başa çıkabileceğini gösterebilirsin. Egonuni seni koruma mekanizamsı..

Senin durumunda sebep ‘anneni üzmemektir’ demiyorum, bunu senle konuşmadan bilemem ama bu örnekten yola çıkarak kendin bulabilirsin.

‘Yapmazsam suçlu hissediyorum’ demişsin.

Suçluluk, yaptığımız şeyin yanlış olduğunu düşünmekten geliyor. Demek ki senin aileyle ile iletişiminde kendinden beklentin ‘ her gün aramalıyım’ ‘ her hafta sonu ziyaret etmeliyim’ şeklinde. ‘Doğru’ kabul ettiğin bu davranışa göre davranmazsan yanlış birşey yaptığını düşünüyorsun.Ve suçluluk hissediyorsun..

Bu inancı belki ailen sana empoze etti ama buna ‘evet, doğrusu budur’ diyip kabul eden sensin. Bunun sorumluluğunu kabul etmen önemli.

Aile haftada kaç aranır? Ne sıklıkta ziyaret edilir kısmına hiç girmiyorum. Herkesin kendine göre doğrusu var. Tek söyleyebileceğim, bu şekilde davranmak sende negatif hisler yaratıyor. Bu da demektir ki sana iyi gelmiyor.

Senin doğru yanlış pusulanda, bu davranış yanlış. O nedenle o suçluluk duygusuna teşekkür edip sana verdiği bu bilgilere bakabilirsin. Aileni ne sıklıkta aramalısın, ne sıklıkta ziyaret etmelisin konularından inandığın şeyler artık sana hizmet etmiyor. Sana artık iyi gelmeyen inançlarını nasıl değiştirebileceğin ile ilgili yazıya buraya tıklayarak ulaşabilirsin.

Son olarak, ailene göre belki senin yaptığın ‘yanlış’ olacak. Sen bir yetişkin olarak ailenin doğruları ile mi yaşıyorsun yoksa kendi doğrularına göre mi? Senin kararlarını kim veriyor? Ortalama 18-20 yaşından sonra hepimiz birer yetişkiniz. Ergenlik döneminde çocuk olma halimizi yıkıp yetişkinliğe geçiyoruz. Kendi hayatımızda kararları biz veriyoruz. Kendi ayaklarımızın üzerinde durmaya başlıyoruz. Tabii ki ailemizden destek alabiliriz. Ama son karar bizde.

Ergenlik döneminin bazı kişilerde çok çetrefilli geçmesinin sebebi de aslında bireyin çocuk olmayı bırakıp ergen olmaya geçme yolculuğunda, ailesinin otoritesi ile ilişkisinin yıkılmasından kaynaklanıyor. Bazı aileler, bunu kabul etmekte zorlanıyor. Çocuğun bir yetişkin olmasını türlü sebeplerle kabul edemiyor. O zaman da ergenlik çok zor geçti diyorlar 🙂

Veya bazı çocuklar bu konuda kendince sebeplerden ( rahat alandan çıkamama, kendine güvenmeme, enerji düşüklüğü )  hiç kendi hayatının otoritesi olmaya yeltenmiyor. Ailelerin ‘bu çocuk kaç yaşında hala bizim evde yaşıyor. çakışmıyor’ yakınmaları da buradan kaynaklanıyor.

Burada iş yetişkin adayına düşüyor. Ailesinin beklentilerine göre mi yaşayacak yoksa ‘kendi olarak’ ‘birey olarak’ mı yaşayacak?

Pusulan kendi duyguların.

Umarım kendine doğrularını yaşama izni verirsin.

Sevgiler,

Hatice

2 thoughts on “Ailemi her hafta sonu ziyaret etmek istemiyoruuuum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir